ជោគជ័យនៃមហាសន្និបាតលើកទី ១៤ របស់បក្សកុម្មុយនិស្តវៀតណាម ក្នុងនោះ តួនាទីរបស់វប្បធម៌ត្រូវបានដាក់ស្មើនឹងសសរស្តម្ភនៃការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចសង្គម បើកឱកាសសម្រាប់ការរស់ឡើងវិញនៃវប្បធម៌យ៉ាងស៊ីជម្រៅ។ រួមជាមួយនឹងបរិយាកាសនៃកំណែទម្រង់ក្បាលម៉ាស៊ីន ការចេញសេចក្តីសម្រេចសំខាន់ៗបង្កើតក្របខ័ណ្ឌគោលនយោបាយដែលព្រមៗគ្នា ដោយជំរុញវប្បធម៌ឱ្យក្លាយជាកម្លាំងក្នុងការកសាង "អំណាចទន់" ជាតិ ដែលរួមចំណែកកសាងមនុស្សថ្មី និងសង្គមប្រកបដោយចីរភាព។
វប្បធម៌នៅកម្រិតយុទ្ធសាស្ត្រ
នៅក្នុងទស្សនៈអភិវឌ្ឍន៍ទូទៅរបស់បក្ស និងរដ្ឋ វប្បធម៌មិនគ្រាន់តែជាវិស័យខាងស្មារតីដែលបំពេញបន្ថែមការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងត្រូវបានដាក់ក្នុងទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រស្មើនឹងសេដ្ឋកិច្ច និងនយោបាយ ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ គោលដៅ និងកម្លាំងចលករក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយចីរភាពរបស់ប្រទេស។ ទស្សនៈនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ជាថ្មីដោយលោក To Lam អគ្គលេខាបក្ស នៅក្នុងពិធីរំលឹកខួបលើកទី ៨០ នៃទិវាប្រពៃណីនៃវិស័យវប្បធម៌៖ វប្បធម៌ត្រូវតែឈានទៅមុខមួយជំហាន ណែនាំ ដឹកនាំ ពង្រឹងទំនុកចិត្ត និងបង្កើត "អំណាចទន់" ជាតិ។
    |
 |
|
ការសម្តែងសិល្បៈក្នុងពិធីរំលឹកខួបលើកទី ៨០ នៃទិវាបុណ្យឯករាជ្យជាតិនៃសាធារណរដ្ឋសង្គមនិយមវៀតណាម (ថ្ងៃទី ២ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០២៥) |
ការយល់ដឹងនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាទ្រឹស្តីប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងត្រូវបានបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់លាស់នៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចជាយុទ្ធសាស្ត្រដែលបម្រើដល់ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចសង្គមក្នុងដំណាក់កាល ២០២៥-២០៣៥៖ ចាប់ពីសេចក្តីសម្រេចស្តីពីវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា ការធ្វើសមាហរណកម្មអន្តរជាតិ ការអប់រំ រហូតដល់ការកែលម្អគោលនយោបាយ និងការអភិវឌ្ឍវិស័យសេដ្ឋកិច្ចឯកជន។ល។ ទាំងអស់នេះសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃវប្បធម៌ជាសសរស្តម្ភជាមូលដ្ឋាន ដែលដើរតួនាទីក្នុងការតម្រង់ទិសតម្លៃ បង្កើតបទដ្ឋានសង្គម និងលើកកម្ពស់គុណភាពជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជន។
វប្បធម៌ត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាកម្លាំងមួយដែលរួមចំណែកកសាង "អំណាចទន់" ជាតិ ពោលគឺសមត្ថភាពម្ចាស់ការលើតម្លៃ ឫទ្ធានុភាព ឆន្ទៈ និងបទដ្ឋានសង្គមនៅក្នុងបរិបទនៃការប្រកួតប្រជែងសកល។ ពេញមហាសន្និបាតទាំងអស់ បក្សបានបញ្ជាក់ជាប់លាប់ថា វប្បធម៌គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះខាងស្មារតីរបស់សង្គម ដែលជាគោលដៅផង និងជាកម្លាំងចលករសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍផង ព្រមទាំងកសាងប្រជាជនវៀតណាមជាមួយនឹងតម្លៃស្នូលដូចជា ស្នេហាជាតិ សេចក្ដីមេត្តាករុណា ភាពស្មោះត្រង់ ការទទួលខុសត្រូវ ភាពច្នៃប្រឌិត និងវិន័យ។
វិធីសាស្រ្តនេះស្របនឹងតម្រូវការជាក់ស្តែង ខណៈដែលពិភពលោកកំពុងឃើញការប្រកួតប្រជែងមិនត្រឹមតែក្នុងសេដ្ឋកិច្ច និងបច្ចេកវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងក្នុងសតិអារម្មណ៍ តម្លៃ និងភាពទាក់ទាញទូទាំងពិភពលោកទៀតផង។ ដូច្នេះ វប្បធម៌មិនអាចនៅខាងក្រៅយុទ្ធសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍បានទេ។ វាត្រូវតែមានវត្តមាននៅក្នុងគោលនយោបាយនីមួយៗ រាល់ការសម្រេចចិត្តលើការវិនិយោគ ការបណ្តុះបណ្តាល ការធ្វើសមាហរណកម្ម និងការតភ្ជាប់អន្តរជាតិ។
ក្របខ័ណ្ឌគោលនយោបាយព្រមៗគ្នា៖ ពីសេចក្តីសម្រេចសសរស្តម្ភទៅយន្តការអនុវត្ត
ការផ្លាស់ប្តូរការគិតជាយុទ្ធសាស្ត្រទៅជាការពិតតម្រូវឱ្យមានក្របខ័ណ្ឌគោលនយោបាយព្រមៗគ្នាជារៀងរហូត និងមានប្រសិទ្ធភាព។ នេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធសេចក្តីសម្រេចសសរស្តម្ភថ្មីៗ ដែលបានបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីគោលនយោបាយសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍដ៏ទូលំទូលាយ។
ទីមួយ សេចក្តីសម្រេចស្តីពីវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលបើកលំហថ្មីសម្រាប់វប្បធម៌ឌីជីថល ដោយថែរក្សាបេតិកភណ្ឌតាមរយៈបច្ចេកវិទ្យា និងការអភិវឌ្ឍផលិតផលវប្បធម៌ច្នៃប្រឌិត។ បច្ចេកវិទ្យាលែងជាឧបករណ៍គាំទ្រទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាកត្តាដែលផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលវប្បធម៌ត្រូវបានផលិត រីកសាយភាយ និងប្រើប្រាស់ ដែលធ្វើឱ្យតម្លៃវប្បធម៌ មានភាពប្រកួតប្រជែងកាន់តែខ្លាំងឡើងនៅលើឆាកអន្តរជាតិ។
បន្ទាប់មក សេចក្តីសម្រេចស្តីពីការធ្វើសមាហរណកម្មអន្តរជាតិដាក់វប្បធម៌យ៉ាងសកម្មនៅក្នុងទេសភាពប្រកួតប្រជែងអន្តរជាតិ។ វប្បធម៌ក្លាយជា "ទូតទន់ភ្លន់" ដែលជួយលើកកម្ពស់រូបភាពរបស់វៀតណាម ខណៈពេលដែលរក្សាអត្តសញ្ញាណជាតិ និងពង្រឹងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ កិច្ចសន្ទនា និងការរៀនសូត្រនៅក្នុងបរិយាកាសសកល។
ការកែលម្អគោលនយោបាយមានសារៈសំខាន់ជាពិសេសក្នុងការបង្កើតក្របខ័ណ្ឌច្បាប់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌។ បក្សបានសង្កត់ធ្ងន់ម្តងហើយម្តងទៀតអំពីតម្រូវការក្នុងការដាក់វប្បធម៌ឱ្យស្មើនឹងសេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ និងសង្គម ការធ្វើឱ្យរឿងនេះកាន់តែជាក់ស្តែងតាមរយៈយុទ្ធសាស្ត្រ ផែនការ កម្មវិធី និងគម្រោងនានាដោយផ្តោតលើវិស័យសំខាន់ៗ ធានាធនធានសក្តិសម យន្តការទម្លាយ និងវិមជ្ឈការ គឺមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការអនុវត្តគោលនយោបាយប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។
លើសពីនេះ សេចក្តីសម្រេចស្តីពីការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចឯកជនដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យសង្គមភាវូបនីយកម្មធនធានសម្រាប់វប្បធម៌ ការកៀរគរភាពច្នៃប្រឌិត និងសមត្ថភាពរៀបចំរបស់សហគមន៍អាជីវកម្ម សិល្បករ និងកម្លាំងច្នៃប្រឌិតវ័យក្មេង។ នេះជួយបង្កើតគំរូសេដ្ឋកិច្ច-វប្បធម៌ប្រតិបត្តិការប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព វិជ្ជាជីវៈ និងតភ្ជាប់ជាមួយទីផ្សារ។
លើសពីនេះ ការតភ្ជាប់រវាងវប្បធម៌ និងវិស័យសង្គមផ្សេងទៀតដូចជាការអប់រំ និងសុខាភិបាល បង្កើតមូលដ្ឋានគ្រឹះដ៏ទូលំទូលាយសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍមនុស្ស។ ការអប់រំបង្កើតបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងសមត្ថភាព សុខាភិបាលការពារសុខភាពរាងកាយ និងស្មារតី ខណៈពេលដែលវប្បធម៌បង្កើនសមត្ថភាពសោភ័ណភាព ការទទួលខុសត្រូវសង្គម និងសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងឥរិយាបថដោយខ្លួនឯងក្នុងជីវភាពរស់នៅ។
ទិសដៅទាំងអស់នេះមិនមានដោយឡែកពីគ្នាទេ ប៉ុន្តែបង្កើតជាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីគោលនយោបាយបង្រួបបង្រួម ដែលរួមចំណែកពង្រឹងតួនាទីរបស់វប្បធម៌នៅក្នុងជីវភាពសង្គម ក្នុងការអភិវឌ្ឍមនុស្ស និងក្នុងកំណើនសេដ្ឋកិច្ចសង្គមប្រកបដោយចីរភាព៕
បកប្រែដោយ Huyen Trang